KANOWICZ G r i g o r i j (właśc. Jaków) S i e m i o n o w i c z, ur. 18 VI 1929 Kaunas, dwujęzyczny pisarz rosyjsko-litewski. Drukować zaczął w 1948. Po litewsku napisał wiele dramatów, m.in. Skausmas (1967, Boleść), Lizdas vejyje (1980, Gniazdo wichrów) oraz scenariusze filmowe, m.in. (wspólnie z V Zelakeviciusem) Gott mit uns (1961, Gott mit uns), Uźstiklo duru (1979, Przez szklane drzwi). Duży rozgłos przyniosły mu jednak głównie pisane po rosyjsku powieści psychologiczno--obyczajowe z życia małych żmudzkich miasteczek zasiedlonych przez Żydów, Litwinów, Polaków, m.in. trylogia Świece na wietrze (Swieczi na wietru, 1974-79), Łzy i modlitwy głupców (Slozy i molitwy durakow, 1984), / niet rabam rają (1985, Niewolnicy nie mają raju), Kozlonok za dwa grosza (1987-89, Koziołek za dwa grosze). W trylogii Świece na wietrze K odtworzył życie małych miasteczek na Litwie w okresie międzywojennym, trzy następne utwory obejmują okres XIX w., widziany i relacjonowany oczami małomiasteczkowych Żydów.
